Jesteś tutaj

Wzorzec

WZORZEC RASY BRIARD :

(berger de Brie) zatwierdzony przez FCI pod numerem 113b, obowiązujący od 1980 r. (znowelizowana wersja standardu z 1964 r.)

 

WYGLĄD OGÓLNY: 

Pies typu wiejskiego, odporny, muskularny, zwinny i ruchliwy, o harmonijnych proporcjach i zrównoważonej psychice. Nie bojaźliwy i nie agresywny. 

Błędy:  Ociężałość, delikatny kościec, lękliwość, agresywność. 
Wady:  Nadmierna agresywność lub tchórzliwość.

 

WZROST: 

Wysokość w kłębie: psy - 62-68 cm, suki - 56-64 cm. Briard jest psem prostokątnym, dlatego długość musi być wyraźnie większa od wysokości mierzonej w kłębie.B ł ę d y: 
Psy formatu kwadratowego oraz psy przekraczające górną granicę wzrostu o nie więcej niż 2 cm. 
 

Wady: Wysokość przekraczająca górną granicę wzrostu o więcej niż 2 cm lub nie osiągające dolnej granicy uznanej przez wzorzec. Zwierzęta nie osiągające dolnej granicy wzrostu nie mogą być użyte w hodowli.

 

GŁOWA:

Mocna, dość długa, z krawędzią czołową zaznaczoną w połowie odległości między szczytem głowy a końcem nosa. Jej owłosienie tworzy wąsy, brodę i brwi zakrywające oczy.
 

Błędy: Krótka lub zbyt długa głowa, dysharmonia między długością mózgoczaszki i kufy, owłosienie tak bogate, że maskuje kształt głowy, bądź przeciwnie - niedostateczne, zbyt skąpe, zbyt słaby bądź zanadto wyraźny stop. 
Wady: Wszystkie cechy wymienione powyżej, jeśli są zbyt mocno zaznaczone.

 

MÓZGOCZASZKA: 

Lekko zaokrąglona w górnej partii. 

Błędy: Zbyt uwypuklona, płaska czy szeroka, kanciasta.

 

KUFA: 

Ani wąska, ani spiczasta.

Błędy: Wąska bądź spiczasta, zbyt mięsista, z obwisłymi faflami.

 

GRZBIET NOSA: 

Prosty. 
 

Błędy: Zbyt długi lub krótki, garbonos.

 

NOS:

Raczej graniasty niż okrągły, trufla nosa zawsze czarna.
 

Błędy: Mały, wąski, szary, ze śladami depigmentacji. 
Wady: Brązowy lub jasny.

 

ZĘBY:

Silne, białe, ściśle do siebie przylegające. 
 

Błędy: Brak 1-2 trzonowców, przedtrzonowców lub siekaczy, zgryz nieprawidłowy, przodozgryz kontaktowy. 
Wady: Brak 3 i więcej zębów, wyraźny przodozgryz (bez kontaktu), tyłozgryz.

 

OCZY: 

Ustawione w poziomie, raczej duże, dobrze rozwarte, z przylegającymi powiekami, ciemnej barwy, o inteligentym, spokojnym wyrazie. Oczy szare u szarych briardów nie są błędem. 
 

Błędy: Oczy małe, kształtu migdałowego, jasnej barwy. 
Wady: Oczy zbyt jasne, niejednolitej barwy, o płochliwym, dzikim wyrazie.

 

USZY: 

Wysoko osadzone, pożądane przycięte i stojące. Bez kopiowania - zwisające, nie płasko przylegające do głowy i raczej krótkie. Przy porównywalnej urodzie daje się pierwszeństwo psu z uszami kopiowanymi. Długość nieciętego ucha ma być równa lub nieco krótsza niż połowa długości głowy. Ucho powinno być porośnięte długim włosem. 
 

Błędy: Ucho pokryte zbyt krótką sierścią. Nie kopiowane - zbyt długie, wadliwie noszone. 
Wady: Uszy motylowe, pofałdowane, osadzone zbyt nisko pod linią oka, nierównomiernie owłosione, naturalnie wyprostowane (bez kopiowania), wyraźnie miękka chrząstka ucha.

 

SZYJA: 

Muskularna, wyraźnie odcinająca się od łopatek. 

 

Błędy: Zbyt długa lub zbyt krótka, wygięta, cienka.

 

KLATKA PIERSIOWA:

Szeroka, głęboka, dobrze wysklepiona, długa. 
 

Błędy: Krótka, zbyt wąska, mało głęboka, płaska bądź zanadto wysklepiona.

 

GRZBIET: 

Prosty. 
 

Błędy: Łękowaty lub karpiowaty, wyraźnie wyższy od kłębu.

 

ZAD: 

Lekko spadzisty, lekko zaokrąglony. 
 

Błędy: Prosty, zbyt skośny, bardzo krótki, wyższy niż kłąb.

OGON: 

Nie cięty, dobrze owłosiony, nisko noszony, tworzący "fajkę" przy końcu, nie wykręcany na boki, sięgający do stawu skokowego, a czasem przekraczający go (maksymalnie o 5 cm). 
 

Błędy: Zbyt krótki, prosy, krótko owłosiony, podciągnięty pod brzuchem lub noszony nad linią grzbietu. 
Wady: Noszony do góry albo zakręcony nad grzbietem, ślady po zabiegu operacyjnym poprawiającym kształt lub sposób noszenia ogona.

 

KOŃCZYNY: 

Muskularne, o mocnej kości, proste, dobrze ukątowane. B ł ę d y.Słabe lub krzywe kości, luźna bądź stroma łopatka, wykrzywiane na zewnątrz kolana, iksowata postawa tyłu i francuska postawa przednich kończyn, miękkie śródręcze, krótkie owłosienie. 
 

Wady: Kościec słaby (bez oceny bardzo dobrej).

 

STAWY SKOKOWE: 

Niezbyt blisko ziemi, dobrze ukątowane, z niemal prostopadle do ziemi ustawionym śródstopiem. 
 

Błędy: Zbyt daleko lub zbyt blisko ziemi, źle ukątowane.

 

ŁAPY: 

Silne, zaokrąglone (pośrednie między kocimi i zajęczymi). 

 

Błędy: Zbyt długie, płaskie, wąskie, o luźnych palcach, wykrzywiane do wewnątrz lub na zewnątrz, niedostatecznie owłosione.

 

PAZURY: 

Czarne. 
 

Błędy: Szare. 
Wady: Białe.

 

PODESZWY:

Twarde.

Błędy: Miękkie, zbyt płaskie, nie elastyczne.

 

PALCE: 

Zwarte. 
 

Błędy: Rozwarte (luźne), płaskie, zbyt długie.

 

OSTROGI: 

Podwójne na obywdu tylnych kończynach. Psy nawet wybitne w typie, ale z pojedynczymi ostrogami zamiast podwójnych, nie mogą być premiowane czy dopuszczane do hodowli. Podwójne wilcze pazury powinny być zbudowane z dwóch części kostnych z pazurami, osadzonych możliwie jak najbliżej ziemi, co zapewnia łapie lepsze oparcie. 
 

Błędy: Zbyt wysokie osadzenie (połowa śródstopia), brak jednej kości w podwójnej ostrodze (tzw. wolny pazur). 
Wady: Brak po jednej kości w obydwu ostrogach (obustronne wolne pazury), brak dwóch kości w jednej podwójnej ostrodze z zachowaniem pazurów, pojedyncze ostrogi, całkowity brak ostróg, jakikolwiek brak pazura.

 

SZATA: 

Falista, długa, sucha (kozia), o lekkim podszerstku. 
 

Błędy: Mało sucha, lekko kędzierzawa, bez podszerstka, włos okrywowy krótszy, miękka. 
Wady: Włos krótszy niż 7 cm, bardzo miękki i wełnisty.

 

UMASZCZENIE:

Dopuszczalne są wszystkie jednolite kolory oprócz białego i mahoniowego. Daje się pierwszeństwo ciemniejszym odcieniom przy kolorze płowym i szarym. Nie należy mylić dwubarwności z lekkim jaśniejszym odcieniem na kończynach, który jest najczęściej wyrazem depigmentacji. Taki jaśniejszy odcień musi jednak pozostać w harmonii z barwą korpusu (płowy ciemniejszy i płowy jaśniejszy, czarny ciemniejszy i czarny jaśniejszy, szary ciemniejszy i szary jaśniejszy). Płowe umaszczenie powinno być ciepłe i jednolite, ani zbyt jasne, ani wyblakłe. 

 

Błędy: Czarna barwa z brunatnym lub czerwonym odcieniem, płowa jasna aż wyblakła, niedostatecznie ciepła, umaszczenie zbliżone do płaszczowego, biała plama na piersi. 
Wady: Białe znaczenia (plamy) na ciele i łapach, białe lub mahoniowe umaszczenie, dwubarwność - rozumiana jako odmienne ubarwienie włosa i skóry (skóra niebieskawa powinna być pod czarną i szarą sierścią, skóra różowa powinna być pod sierścią płową). Umaszczenie płaszczowe lub bardzo jasne.

Uwaga: Dyskwalifikacja z jakichkolwiek powodów oraz każda ocena poniżej oceny "dobra" powoduje niedopuszczenie osobnika do hodowli. Samce powinny mieć obydwa jądra normalnie wykształcone i całkowicie opuszczone do moszny. Błędy = obniżenie oceny, Wady=dyskwalifikacja.

 

POPRAWKI DO WZORCA 
Ostatnia nowelizacja wzorca została opracowana w 1985 r. przez reprezentującą francuski Club des Amis du Briard komisję sędziowską. W myśl tej nowelizacji następujące cztery cechy dotyczące zębów, kończyn, struktury i barwy szaty są podstawą dyskwalifikacji i niedopuszczenia psa do hodowli: 

1. ZĘBY. 2 brakujące P4 lub inne brakujące 3 zęby. 

2. KOŃCZYNY. Wyraźne błędy w ich ukątowaniu i ustawieniu. 

3. SIERŚĆ. Miękka i kędzierzawa. 

4. BARWA WŁOSA. Płowa płaszczowa (podobna do umaszczenia owczarków niemieckich).